Jaar: 1993

Huiswaarts

’t Wappert nogal

Opkruipend naar windkracht 8 Noordwest en 17 knopen snel, en dat voor een notendop van 10 ton waterverplaatsing.

Pittige golfjes, maar gelukkig lange deining

Koekie

Kokusmakronen mmm..

Nog een end voor de boeg..

…en het zou ook nog donker worden, héél donker, maar ook weer licht. Raar licht, oranje!

Op de woelige baren, bij storm en bij wind denk ik aan dat meisje, dat lelijke kind

In de haven van IJmuiden

Ik zie visjes zwemmen, ziet u ze ook?

Lowestoft, Groot Britannië

Weg wortel

Eten aan dek gaat prima, maar niet als er een boot voorbij komt die een enorme hekgolf achterlaat, en als je worteltjes met doperwten eet, dan rolt er wel eens wat van je bord af. Wat ben je kwijt, Pa?

Een hygroscopisch worteltje

Dat er een worteltje van je bord rolt is tot daar aan toe maar dat het ineens zoveel water opneemt wat het in de pan tijdens het koken niet heeft gedaan. Prik ‘m nou maar weer aan je vork.

De groente is bijna even lang als de boot

Het is bekend dat het in Groot Brittannië spookt en het heeft zelfs effect op wat of je eet. Eng hoor, hoewel eng wellicht niet de juiste benaming is.

De haven van Lowestoft

In de kark, in de kark zei de dominee

Who let the dog out?

Die hellehondjes vind je ook elders in Europa. Destijds zaten ze ook af en toe aan mijn gevel als ik vanuit mijn ooghoeken keek en vaak vermoeid was, dan wist ik dat ik naar mijn nest moest gaan.

Somewhere over the rainbow..

Eén of andere steeg..

Ze stoken er zeker nog steeds op antraciet, net zoals in Oost-Europa

De plaatselijke botenboer of iets dergelijks

Het treintraject, hetgeen heden verdwenen is achter hekken en heggen

Daar kun je niet meer overheen of je moet een klimgeit zijn

Is dat nou een kotter of een dokker?

Het is tijd om naar huis toe te gaan.

Pal voor de haven ligt een véél te ondiepe zandbank die bij eb gewoon aan de oppervlakte kwam, wij voeren met storm naar buiten terwijl die Britten erop stonden desnoods nog een dagje te blijven liggen. Toen we uitvoeren was het windkracht 6 en kroop naar 7 en nadien hadden we op volle zee zelfs windkracht 8. Maar eerst hadden we de wind op de kop omdat we die zandbank vlak voor de haven moesten passeren en het leek wel of we in een mixerkom zaten met de mixer op tien, zo’n schuimende boel of het was. Maar in die mixerkom meende ik ook nog een telefoonpaal tegen te komen en die moet niet in je schroef terechtkomen, bij nogmaals een blik bleek de paal ogen en een snor te hebben, het bleek een zeehond.

Ramsgate, Groot Brittannië

The White Cliffs of Ramsgate

Toen we op afstand voor the White Cliffs van Ramsgate lagen was mijn vader even sentimenteel, hij was daar immers al eens eerder geweest toen hij nog veel jonger als ik toen, als 18 jarige matroos bij de Marine op een mijnenveger voer. Mijn ouders hebben wat dat betreft maar verrekt weinig van hun verleden losgelaten. Dat wat mijn vader na school allemaal cursussen had gedaan om er financieel beter van te worden zei me niet zoveel, zeker niet in het oogpunt dat ik zes weken tevoren Christus deelachtig was geworden.

Dat spul is zo zacht dat je er van alles in kunt krassen met je mes.

Om alles een beetje bij elkaar te zoeken wat waar was, stuitte ik bij Google Maps ook nog op een tunnelstelsel in die rotsen uitgehakt, ’t zal wellicht niet aan de kaai maar elders zijn geweest, maar wel handig om zo je eigen kelder uit te hakken.

En de jeugd van Ramsgate verschilt niet veel met elders, of zijn de uwen zulke heilige boontjes?

Een foto zegt meer dan duizend vieze woorden. :razz:

Jammer dat het daar ophield, maar wellicht behoeft het veel werk om het jaarlijks intact te houden? Dus rechtsomkeert maar weer.

’n Trap naar boven zou wenselijk zijn.

De andere kant op..

Eigenlijk was ik hier op eigen houtje naartoe gekuierd, na aan zee te hebben gewandeld, zijn we weer terug naar de boot gegaan. Oh ja, ’t mocht te denken dat mijn vader en ik de enige opvarenden waren, maar we hadden nog 2 passagiers die overigens hun slaapplaats hadden in een dertig liter emmer. Voorzien van stro hadden we zogenaamde bootsratten. Tja, ik kon ze toch niet thuis achterlaten, bovendien voeren de ratten wel eens meer mee en heel af en toe zette ik ze wel eens op het dek zodat ze hun pootjes even konden strekken wat op hun beurt weer commotie verzorgde op andere naastgelegen boten en wij, pa en ik, heel stoïcijns reageerden: Maar hebben jullie dan geen ratten aan boord? ieder schip heeft toch ratten aan boord?

Voordeel dat die Britten zo klein zijn

Je hebt niet veel moeite om aldaar over schuttingen te kijken. Britten kennen geen Pokon.

Ga je mee knikkeren?

Glooiende straten. Het heeft wel wat.

Dit was dus compleet die opposit direction.

Zou ik de tocht verder voortzetten dan zou ik bij ‘t Kent International Airport geraken volgens Google.

’n Muzikaal bord

Even rechtgezet

Lekker poedelen in je schoolkostuum

Hij was een Ier en was woonachtig in Ramsgate en zij is Amerikaanse en was daar op vakantie.

Daar was af en toe een Ferry loos

Stoterstangen, zulke grote zitten er niet in mijn Kawa

Jaja… in de machinekamer… van één of andere baggerschuit, nee, nagebootst in het museum aldaar aan de haven.

Dit is nou typisch iets voor Britse smurfen

George Oliver… if you read this… we’ve got u a new home. Solid! :razz:

Van Duinkerken naar de overkant

’t Was heel mooi weer

Mijn pa zat meestal aan het roer… och en veel hoefde hij niet te doen dan slechts te kijken waar of we naar toe gingen want de Zuidermaat was uitgerust met een automatische helmstok en een Decca.
Dat laatste apparaat was een computer waar een route van boei tot boei kon uitstippelen. Ongeacht mijn vader op zijn leeftijd nog een curces kust- en oceaannavigatie had gedaan, mocht ik maar graag toezien hoe of een route op de kaart werd uitgestippeld met behulp van een parallelliniaal en dus werd niet alleen het koken aan mij uitbesteed, maar zette ik de vaarroute en programmeerde de Decca.

Wat voel je je dan ineens klein

Dit was geen kleine jongen, op de terugweg, toen het overigens fiks stormde, kwamen we nog veel grotere jongens tegen en die tot onze stomme verbazing de vaarroute aanpaste aan onze 12 meter klomp en ons aan achterzijde passeerde.

Vergeet ik haast nog… toen we nabij Duinkerken kwamen hadden we koeien op zee: Brulboeien! Grappige dingen zijn dat, d’r zat een balg in de boei, die wanneer deze door de golfslag zakte in het water een “Boooeh” gaf.

Nee, dit is geen varend radioschip maar een lichtschip. Leuk type, daar is uw Redder aan boord!

Terwijl ik drukdoende aan het koken was, riep mijn pa me boven te komen. Wat is er, vroeg ik hem?
Hij wees vooruit en vroeg me wat of dat was. We hadden een zee gelijk zo glad als een spiegel, maar 500 meter voor de boeg ging het water rumoerig heen en weer. Dat was raar? Dat is een zandbank, zegt mijn pa… gaat dat wel goed? Dus ik snel onderdek en kom met de kaart weer boven en zeg dat er met het tij we nu hebben twee en een halve meter water hebben. Kun je het voorstellen, van 30 meter diepte ineens een een zandbank? De dieptemeter stond zoals gewoonlijk aan, en die gaf even een schrille fluit, toen die ineens van ±30 meter diepte naar 2.50m ging. Rare gewaarwording.

Van IJmuiden naar Stellendam

Na in Stellendam te hebben overnacht naar Zeebrugge. De volgorde van dia’s zat al door elkaar, immers alle opvolgende dia’s zaten altijd op twee sledes omdat ik ongeveer tien jaar aan dia-overvloeiers had gedaan met een zelfgebouwde Multiscreen in de bouwgroep van Klaas Vet. Dat ding van mij haperde ergens, als het ding te warm werd, kreeg het ergens sluiting, dit kwam wellicht omdat ik één dag gemist had omdat ik door mijn werk als vrachtwagenchauffeur nog onderweg was naar huis toe. De lamp begon dan te flakkeren en een perfectionist als ik, begon me daar hevig aan te irriteren. Door toedoen van buurman Arjen die niet met normaal 4 watt kon zenden maar altijd met groot vermogen, en ondanks dat de Radiocontroledienst langs was geweest en niets kon vinden, nee logisch, hij, Arjen was altijd goed voorbereid en wist gek genoeg altijd tevoren wanneer hij ergens alert op moest zijn. Oh ja… demonen! Met die bende had ik me destijds ook beziggehouden, tot ik me er los van maakte. Maar deze reis was dus 6 weken na wedergeboorte.

Vermoedelijk Knokke-Heist

In Zeebrugge zijn mijn vader en ik een dag extra gebleven voor zover ik mij dat kan herinneren, we hadden de fietsen mee. Met het tij voeren we weer uit, doe je dat niet dan duurt de tocht 2x zo lang.

Hijs de zeilen!

Misschien Oostende?

Geen idee waar of dit is?

Dit is pal voor Duinkerken en er is wat met het water..

Mijn vader werkte als ploegbaas bij Cokesfabriek I op de Hoogovens, en de Hoogovens hadden miljoenen geïnvesteerd opdat alles schoon werd, de uitstoot aan gassen en zo eender het koelwater. En niet ver van IJmuiden, hooguit zo’n 300 km daar vandaan wordt de zee vervuild door de aldaar aanwezige Hoogovens die het blijkbaar niet zo nauw nemen met de natuur.

De havenmond van Duinkerken

Voordat we gingen afmeren in de jachthaven moesten we ons eerst melden. En de gendarme constateerde dat één of andere vergunning die mijn vader had met precies 1 dag verlopen was, en dat leverde hem een pittige boete op van omgerekend ƒ100,=. Mijn pa was behoorlijk pissig en vroeg mij of ik dat kon regelen. Nou was het dat ik in de zogenaamde “1e liefde” was, wat je kunt vertalen dat het is alsof je alles door een roze bril bekijkt. Uiterst beleefd maar tegelijkertijd de Gendarme voor gek zettend. Ik liep met een ouwe en een jonge agent mee en kwamen in een klein politiekantoortje, en het opmerkelijke was dat er een bureau stond in de kleedkamer en dat daar het proces verbaal werd gemaakt. De draak stekende met de oudere agent, zei ik in het Engels: “Oh, dus dit is uw kantoor?”
Dan heeft u wellicht een hoge functie? De oudere agent verstond kennelijk geen Engels en de jongere agent had moeite zijn lachen in te houden.

De oudere had naar alle waarschijnlijkheid wel door dat hij belazerd werd, en deed daarom extra zijn best om tijd te rekken, en schreef het document uiterst correct, en onderstreepte het met een liniaaltje. Toen hij klaar was maakte hij met een handgebaar duidelijk dat ik het moest ondertekenen. En ik zei: “Met genoegen wil ik dit prachtig souvenir ondertekenen maar ik heb geen flauw benul wat er op staat, kunt u het ook in het Nederlands schrijven, dan ben ik ertoe bereid het te tekenen.” De jonge agent, mede door het zure gezicht van zijn veel oudere collega barst in lachen uit maar moet zich gelijk inhouden vanwege een boze blik van zijn meerdere… een Frans geknauw komt uit zijn mond en de jongere agent leest het mij in het Engels voor en ik onderteken het formulier en zeg erbij dat ik het thuis in mijn huiskamer zou hangen omdat hij zoveel zorg besteedde aan de totstandkoming van het biljet. Beide gaf ik ze een ferme handdruk en vond het fijn hun te mogen ontmoeten en wellicht dat die ouwe zijn familieleden heeft laten weten dat die Nederlanders stapelgek zijn!

Even rondsnuffelen op de kade in Duinkerken

Als het goed is, is dit de Quai des Anglais

Eveneens de Quai des Anglais

Inmiddels staan er op die plek nieuwe huizen

De jachthaven waarin we lagen afgemeerd.

De Zuidermaat is dat scheepje met die lichtblauwe streep en een fikse lucifer (14m) op het dek.

Pagina 1 van 11
In de hemel is wél bier ! © 2014 Frontier Theme